De Voskes waren, zoals wel meer de laatste tijd, met een mini-delegatie aanwezig: Annelies, Maarten, Hanne en Yente.

Het gevaar om met adjectieven te werken is dat je op een bepaald ogenblik geen beter meer hebt. Dus op gevaar van ooit nog (hopelijk?) te moeten zeggen: “Dit was het allerbeste dat ik ooit van De Voskes gezien heb”; het was super!

Laat me misschien beginnen met de dubbel van Hanne en Yente. Dankzij (ondanks?) de prestaties van Yente mocht ons dames dubbelkoppel voor het eerst aantreden in de B2-reeks. Op zondag werd de kwartfinale gespeeld tegen Claire Pollak en Charlotte Cloetens. Superlatieven komen hier te kort; zonder enige twijfel de beste dames dubbel die ik dit seizoen (en zelfs sedert lang) gezien heb. Je wint steeds met twee maar toch een hele dikke pluim voor Hanne die ongelooflijk veel druk zette en dit afwisselde met mooie tempowisselingen. Yente was gewoon Yente Voor wie mocht twijfelen aan mijn verstandelijke vermogens: vraag maar na bij Hans, Marc, Agnes, … Spijtig genoeg weet je dan dat de volgende wedstrijd heel moeilijk kan worden en dit was dus ook hier het geval. Hanne en Yente haalden nooit hun niveau van de vorige wedstrijd maar MOETEN het gevoel van hun eerste wedstrijd meenemen naar volgend seizoen. Petje af, dames!

Tweede persoon om hier in de bloemen te zetten is Maarten Goossens. Vorige week nog winnaar heren dubbel C1 bij zijn “doop”, hier gewoon heel goed meespelen in… heren dubbel B2! Maar hierover wil ik het niet hebben. In zijn enkel won hij eerst van Kristof Wuyts en dan zelfs van Emiel Cockx. De kwartfinale ging dan tegen Julien Carraggi, het grootste talent dat momenteel in België rondloopt. De eerste set werd met 21-17 verloren maar het kon voortdurend alle kanten uit. Maarten won de tweede met 21-18 en steeds meer mensen kwamen naar deze wedstrijd kijken. Ik was vooral bang voor het mentale front; veel supporters voor de tegenstander, een hele goede tegenstander en het gevaar voor een pandoering. Maarten heeft echter nogmaals bewezen welke reuzestap hij op dit vlak gezet heeft. Op geen enkel ogenblik heeft hij het kopje laten hangen, deed hij wat ik vroeg en speelde voor de rest fantastisch. De derde set was dan ook een nagelbijter en werd spijtig genoeg verloren met 21-18. Iedereen was het erover eens: dit was een topmatch! Het is dan ook met de nodige fierheid dat ik zeg dat velen papa Marc en mezelf kwamen feliciteren voor het geleverde spel van Maarten.

One to go… Zoals in vorig verslag gemeld waren de tornooien van Daring en Dilbeek vooral voor Annelies bedoeld als ontspanning naar de examens toe; de trainingsarbeid werd verminderd, er werd losser met alles omgegaan, … Vorige week speelde Annelies al een hele goede set tegen Kelly Salmon en ook dit tornooi ging het “goed”. Haar eerste wedstrijd was een walkover maar haar tweede wedstrijd werd al bij al vrij vlot gewonnen in drie sets. De halve finale ging tegen het eerste reekshoofd, Sarah Braeckman. Ik had tijdens de opwarming al vrij snel door dat Annelies niet kansloos zou zijn gezien het slagenarsenaal van haar tegenstander. We dokterden dus een tactiek uit en deze werkte wonderwel; winst in twee sets met 21-12/21-19!!! In haar tweede C1-tornooi zou Annelies dus onmiddellijk finale spelen. Deze ging tegen Marit Putzeys die in de halve finale in drie sets van Hanne had gewonnen. Eerlijk gezegd dacht ik dat Annelies geen schijn van kans zou hebben maar “wat skebeurt?” Annelies speelt voor het eerst sedert lang vrijwel foutloos (of is het complexloos) en heeft voortdurend het overwicht. Ze komt zelfs 20-16 voor maar verliest toch nog met 24-22 (en dit zonder echt zware fouten te maken). De tweede ging dan opnieuw naar Marit (B2 hierdoor?) maar wat Annelies laten zien heeft opent perspectieven naar volgend seizoen.

Jullie gaan nu misschien wel zeggen: “Niets gewonnen?” Yep. Maar het resultaat is niet altijd heilig (tenminste voor mij toch niet). Ik heb van Annelies, Hanne, Maarten en Yente wedstrijden gezien die ik tot voor kort niet voor mogelijk hield. Misschien is het hier dan ook wel even een moment om stil te staan bij de training die ze van Dirk krijgen; we trainen in tegenstelling tot vele andere clubs meestal maar éénmaal per week maar als je de resultaten van afgelopen seizoen eens bekijkt…

Om toch opnieuw neder te dalen tot het aardse opervlak, nog enkele uitsmijters…

• De laatste wedstrijd werd op zaterdag na 22.30 uur gespeeld; het dames enkel C1 werd verplaatst naar zondag…
• Yente kreeg op zaterdag twee walk-overs na mekaar. “Pikke” brak hierop ei zo na de sporthal af…
• Papa Marc deed op zaterdag een wandeling naar de manège en werd niet opgepakt. Toen we vandaag buiten stonden en er een politieman passeerde, kreeg hij het toch even benauwd…
• Hans en ik zijn zaterdag gaan wandelen (Ann was er niet bij, vandaar). Hans kon niet aan de frituur voorbij gaan zonder een klein pakje te nemen…
• Hans, Yente en ik zijn drie uur later gaan wandelen (Ann was er niet bij, vandaar). Hans, Yente en ik konden niet aan de frituur voorbij gaan zonder friet, satés en een bicky burger te eten…
• Hanne presteert blijkbaar super na het eten van Quakerpap…
• Yente verjaart blijkbaar constant en speelt hierdoor haar charmes uit…
• Yente kon tijdens haar gemengd dubbel met gelegenheidspartner haar lach niet inhouden wegens zijn zenuwachtig gedrag…
• Papa Hans en ik wilden de partner van Yente tot de orde roepen; die gast slaagde voortdurend met zijn racket het stof uit Yente haar broek…
• We emme een formidastische bende!!!

Alle resultaten van het tornooi zijn hier te bewonderen…

Deze keer zou er voor mij geen overwinning in zitten. De reden is jullie ongetwijfeld gekend… Normaal gezien zou ik met Maarten en Annelies spelen maar door mijn afwezigheid besloten broer en zus nog eens samen te mixen. Maarten werd op het allerlaatste moment nog gevraagd om met iemand te dubbelen…

Om 10.15 uur begon Maarten aan zijn doop in de C1 en dit tegen Joeri Vannimmen. De eerste twee sets werden mooi verdeeld waarbij vooral Maarten blijk gaf van heel wat maturiteit. De derde set was weer niet voor hartlijders… Beide spelers speelden op het scherp van de snee en kregen heel wat matchpunten. Uiteindelijk was het Maarten die won met… 28-26!!!

Dan was het wachten tot 13.00 uur voor zijn tweede wedstrijd. Tegen het vijfde reekshoofd, Yannick Simon, was het niet meer dezelfde Maarten. Blijkbaar had de eerste wedstrijd teveel mentale kracht gevergd want deze wedstrijd werd met 21-16/21-5 verloren. Er zat ongetwijfeld meer in en wanneer je ziet dat zijn tegenstander dan nipt de finale verloor…

Een half uur later mocht ook Annelies aan haar doop beginnen. Ze zag het niet echt zitten tegen Kelly Salmon maar zou er wel voor gaan. Zelf vond ik dat ze de twee volgende tornooien echt als kennismaking maar vooral ontspannend moet aanpakken; de competitie is al gedaan, de C1 is binnen en de examens staan voor de deur. In de eerste set maakte Annelies nog teveel onnodige fouten en dus werd er besloten om in de tweede alles op één slag te zetten. Ei zo na zat er een derde set in maar met 21-12/21-19 kon Annelies met een gerust gemoed terug kijken op haar debuut! Kelly Salmon won het tornooi.

Nu was het opnieuw lang wachten. Het was al tegen vijf uur aan toen Annelies en Maarten hun eerste gemengd dubbel speelden. De wedstrijd, die vooral een dubbel was (…) werd wel gewonnen met 21-18/21-18.

Omstreeks half acht mocht Maarten dan met gelegenheidspartner Thomas Degrande dubbelen. Het is steeds wat afwachten wat zo’n gelegenheidscombinatie geeft maar hier lukte het vrij snel. Maarten mocht naar hartelust smashen en mede hierdoor wonnen ze met 21-6/21-11.

En jawel, opnieuw lang wachten voor de tweede gemengd dubbel. Het zat niet allemaal snor en dus verloren ze met 21-19/21-16 na een wedstrijd waarbij de vier spelers duidelijk veel te lang hadden moeten wachten… Zij niet alleen want de supporters (ma en pa) en de coach hadden twaalf uur in de sporthal doorgebracht…

Zondagochtend dan maar opnieuw op post voor het vervolg van de heren dubbel. Tegen Laurel Luyloft/Yannick Simon hadden Maarten en Thomas het in de eerste set moeilijk maar na wat bijsturingen wonnen ze toch nog redelijk vlot met 14-21/21-13/21-17.

Hun halve finale was ongewtijfeld de beste wedstrijd van allemaal; snel, slim, aanvallend, temporiserend, alles zat erin! En na een zeer spannende wedstrijd was de finale een feit: 21-14/17-21/21-19!!!

De finale zou zwaar worden, tenminste wanneer ik hun tegenstanders bezig zag. Na de eerste set die nipt met 19-21 werd verloren zag het er niet goed uit. Zeker niet toen in de tweede set hun tegenstanders op hun elan door gingen. Maar dan leek het wel of één van de tegenstanders een verrekking had opgelopen. Spijtig natuurlijk maar op zo’n moment moet je van je hart een steen maken. Met 21-13 en 21-9 wonnen Maarten en Thomas de twee volgende sets en konden zich verdiend winnaar noemen!

Wat me vooral in de heren dubbel is opgevallen, is de maturiteit van Maarten. Laat dit in het enkel en de gemengd soms nog een probleem zijn, in de heren dubbels heeft hij bewezen dat hij zijn plaats in de C1 absoluut waard is! Ook Annelies kan met een gerust gemoed het nieuwe seizoen in. Ze zal niet worden weggespeeld…

Tot slot nog wat faits-divers… Op zaterdag wou Maarten weten wat er in die twee kikkertjes zat die op tafel stonden (twee potjes, wat zou hier in zitten…). Toen hij ze omdraaide, liep het zout en peper er natuurlijk uit. Even later slaagde hij er dan ook nog in om de plastieken afsluitdop van het pepervatje in het vaatje te duwen zodat de peper langs alle kant vloog. Vanaf dan speelde hij wel beter en mochten wij niezen… Pa Goossens was het lange wachten terecht beu en besloot om een wandeling te maken naar de paardenrenbaan in Sterrebeek. Hier kan echt niets gebeuren, denk je dan. Toch wel want hij werd opgepakt door de politie omdat er blijkbaar iemand met grijs haar en een leren jas aan het stelen was gegaan. Gelukkig mocht Marcske iets later beschikken

Komend week-end is het nog Dilbeek en dan de week nadien het PK jeugd en veteranen. Benieuwd wat er dan weer gaat gebeuren…

Een dag die alles had: mooi weer, competitiviteit, zenuwen (…), ontlading, vreugde maar vooral… heel veel vriendschap. Het kan allemaal wat melig klinken maar het zijn soms de kleine dingen die je nog het meest apprecieert.

Wat stond er op het spel? Op zich niets speciaals; het was gewoon de laatste speeldag van de Vet-Cup. Voor wie het nog niet moest weten, dit is een vriendschappelijke (heel belangrijk!) competitie voor veteranen die o.a. Bolleke en ikzelf hebben opgestart.

Persoonlijk vond ik dit jaar een van de betere zoniet het beste. Heel leuke ploegen, toffe sfeer, clubs die er alles aan deden om een zaal vast te krijgen, … kortom petje af en een heel grote dank u aan alle deelnemers!

Maar er “moet” natuurlijk ook een winnaar zijn en op de laatste speeldag kwamen hiervoor nog drie ploegen in aanmerking: De Voskes, W&L en Blauwput. Onze ploeg bestond uit Ann Daenen, Anne Aerts, Dirk Van Hemelrijck, Hans Van Aerschot en Johan Sijmens. Agnes Robeyns die normaal ook steeds speelt, kon er spijtig genoeg niet bij zijn wegens communieverplichtingen en ikzelf was voor de verandering nog eens gekwetst.

Een ding hadden we alvast voor op de concurrentie: supporters! Waren aanwezig: de heilige drievuldigheid (Leen, Shana, Yente), Maarten en pa Marc, Kenny, Jordy en Vicky. Bedankt hiervoor!!!

Bolleke en Pikke speelden de heren dubbel, Mie en Trut de dames dubbel. Beide wedstrijden werden in twee sets gewonnen; nog twee overwinningen nodig!

Toen dook er plots een vreemd iemand op: Foxie! Badminton is dit jaar Sporttak in de Kijker en mascotte Foxie was vanuit Berchem afgezakt naar Scherpenheuvel-Zichem (hopend op een mirakel?). Algehele hilariteit behalve bij één speelster: “Allei man, hoo kunne waa ons naa concentreire?”

Bolleke en Ann wonnen hun gemengd dubbel ook al in twee sets zodat het aan Annemie en Hans was om de kers op de taart te zetten. Pikke was toch een beetje zenuwachtig maar het was voor niets nodig; ook winst in twee sets en dus waren De Voskes kampioen!

Dirk mocht hierna nog een gemengd dubbel met Ann en Annemie spelen en de onverlaat zorgde ervoor dat ik weer mocht trakteren: 6-0 overwinning van De Voskes!!!

Tijdens de prijsuitreiking kreeg Bolleke nog een hartverwarmend applaus van de deelnemers voor het geleverde werk en dan konden we gaan vieren. Spijtig genoeg niet in de cafetaria van Scherpenheuvel die ondanks belofte niet open ging. Tja, als je niets wil verdienen aan 50 à 60 man…

De Voskes geven zich echter niet zomaar gewonnen en dus werd er afgezakt naar onze sporthal. Ik ging het niet meer zeggen maar opnieuw was er champagne, echte deze keer! Er moest natuurlijk ook een bodem worden gelegd en dus werden er 9 pizza’s gehaald. Het was een klein uur wachten maar dit kregen we wel opgevuld…

Bij het pizza eten was het oppassen voor Bolleke. Voor je het wist was zijn pizza op. Geen erg maar wel dat hij ook zowat alle andere pizza’s wou opeten!

Ik was nu echt dempig en dacht aan stilaan naar huis gaan. Plots ging echter een GSM; Agneske vroeg of we nog in de cafetaria waren want anders kwam ze nog van de communie af. Iedereen bleef dus nog wat verplicht “hangen” en de grootste hoop besloot dan maar in afwachting Kubb te spelen. Anderen genoten dan weer van het mooie zonnetje…

Nadat Agnes was aangekomen kon ik mijn spade reinigen en omstreeks 20.00 uur huiswaarts keren. Spijt dat Agnes er niet bij was maar voor de rest een dag om in te kaderen…

De foto’s van deze prachtige dag zijn op onze fotopagina te bewonderen!

Gisteren, zaterdag 21 april 2012 in de sporthal van de KH Leuven. Zoals steeds goed op tijd: ik. Reden: de tweede herenploeg kon kampioen spelen bij eerste achtervolger KiLL Leuven. To-do: 1 wedstrijd winnen…

Iets na tweeën zie ik Bolleke, Rudi, Jo en… Sybren binnen komen. Vaste vierde man, Albert, moet het wel heel erg zitten hebben want heeft spijtig genoeg moeten afmelden.

Na de eerste dubbel van Bolleke en Sybren moet de buit al binnen zijn maar helaas, driewerf helaas, verliezen ze en wordt het nog even bibberen.

Dit is blijkbaar het sein om wakker te worden want de volgende drie wedstrijden worden wel gewonnen en dus is de titel al een feit. Nog voor de enkelwedstrijden aanvangen slaat een onverlaat er toch al in om de champagnekurk te laten knallen wat voor het nodige concentratieverlies zorgt. Enkel Bolleke weet zijn enkel te winnen wat uiteindelijk een 4-4 eindstand oplevert. Feestjeu!!!

Vandaag, zondag dan kan de kers op de taart worden gezet tegen Tots Keerbergen en jawel, mede dankzij een grote schare supporters wordt in stijl met een overwinning afgesloten. Tijdens de finale van Luik-Bastenaken-Luik speelde Bolleke de longen uit zijn lijf om toch nog zijn wedstrijd te winnen; châpeau!!!

Hierna was het dus nog maar eens tijd voor een ordinaire fles champagne…

Maakten deel uit van de kampioensformatie: Bolleke, Jo, Rudi, Albert en invallers Maarten, Esli, Sybren en Pikke…

De supporters, talrijk aanwezig, hadden ervoor gekozen om in afzondering te gaan en samen spaghetti te eten. Kenny wou eerst niet omdat hij dan weer “dempig” zou zijn en daar hij zijn wederoptreden ging maken… Was het echter toeval dat hij zijn “bokes” was vergeten?

De eerste dubbels werden gespeeld door Dirk/Marc en Robin/Maarten. De jonge veulens hadden blijkbaar minder stress dan de oude rotten want ze wonnen vrij gemakkelijk in twee sets. Marc en Dirk stonden 20-16 achter in de derde maar knokten zich onder luid sossissengeklop terug tot 20-19. Een foute flick bracht de tussenstand echter op 1-1…

Robin en Kenny verloren dan in drie sets hun dubbel maar gelukkig konden Marc en Maarten de stand terug gelijk trekken; 2-2.

Toen Dirk de eerste set verloor van zijn enkel zag het er even benauwd uit maar Robin had ondertussen al gewonnen dus hadden de Voskes nog één wedstrijd nodig. Maarten besloot dan maar om voor Dirk zijn wedstrijd winnend af te sluiten. De titel was dus nu een feit!

Dirk won nog in drie sets en ook Kenny won zijn enkel (een beetje flauw want hierdoor blijft hij waarschijnlijk C1…).

6-2 winst en dus 14 op 14 in de rangschikking. We kunnen gerust spreken van een terechte titel!

En zoals het hoort was het hierna bubbeltijd!!!

Hierbij de kampioenenfoto. Staan er niet op: Jordy Willems en Marc Holemans.

Zes gemotiveerde jeugdspelers zagen dat al helemaal zitten. Er werd afgesproken om 8 uur ’s morgens aan de sporthal in Tielt. Voor sommigen onder ons was dat geen enkel probleem; anderen vonden het dan weer véél te vroeg. Onder het motto ‘deelnemen is veel belangrijker dan winnen’, begonnen ze alle zes aan hun allereerste tornooi. Dit onder leiding van Leen, Johan, vele ouders, andere supporters en mezelf.

Rien en Jens (-9 jaar) mochten als eersten de spits afbijten in hun enkel. In het begin was het een beetje vechten met die lijnen van het veld, maar daarna hebben ze allebei zeer goed gespeeld voor ieder punt. Rien had het niet altijd makkelijk met die sterke tegenstanders, maar bleef enthousiast doorspelen! Jens had het in het begin ook iets moeilijker, maar kon toch de eerste wedstrijd binnenhalen voor de Voskes!!

Arne (-13 jaar) wachtte ondertussen ongeduldig op zijn dubbelpartner van een andere ploeg. Deze kwam niet opdagen en werd dan maar vervangen door een meisje dat wel wou inspringen. Ze hadden nog  nooit samen gespeeld, wat het allemaal nog eens moeilijker maakte, maar uiteindelijk hebben ze dit zeker niet slecht gedaan!

Na het lange wachten werd Kelly (-13 jaar) afgeroepen en mocht ook zij aantreden voor de enkel. Toen we aan de kant stonden te wachten begonnen de eersten op te warmen van haar poule waarop Kelly zei: “Amaai, die zijn wel goed hé!” En inderdaad, Kelly deed zeker haar best, maar moest ook de duimen leggen voor de sterkere dames.

Noa (-11 jaar) werd gelukkig snel na Kelly afgeroepen. Zij was het wachten ook beu en had al aan de druivensuiker gezeten. Dit bleef niet bij 1 suikertje, maar ze vond het nodig een half pakje op te eten. Gevolg: zeer actief! (mama had nochtans gewaarschuwd…). Dat actieve was dan ook wel te merken tijdens de wedstrijd. Ze bleef ervoor vechten en ging voor iedere pluim tot het uiterste. Helaas kon ook zij niet winnen tegen de sterkere dames. Maar het motto van Noa: “Keep on smiling!”

Last but not least mocht Jana (-13 jaar) aan haar enkel beginnen. Zij had het in het begin ook wat moeilijker, maar bleef ervoor gaan en kon toch de tweede wedstrijd binnenhalen voor de Voskes, onder een applaus van de andere jeugdspelers die supporterden voor haar!

Iedereen begon een hongertje te krijgen en volgens sommige onder ons is een chips goed tussen het sporten. Het smelt en legt een laagje onderaan uw maag, waardoor het niet ‘klotst’… Arne waagde zich dan maar aan een chips en Noa… “Waar is mijn druivensuiker, mama?” Hotdogs en knetterende Milka- eitjes werden ook toegestaan.

Na een kleine pauze werden de dubbels gespeeld. Met uitzondering van Arne, hij moest nog enkelen. Kelly en Noa begonnen als eerste. Zoals we al meer zagen in de voormiddag, gingen de eerste wedstrijden niet zo vlot. Maar tijdens de laatste wedstrijd verbaasde ze niet alleen de ouders, maar ook zichzelf met zeer mooi spel! Lange rally’s waren een feit. Jana kreeg ondertussen een dubbelpartner van een andere ploeg, wat altijd wel een aanpassing is, maar ze wisten zich al snel aan elkaar aan te passen. Spijtig genoeg zat er net geen overwinning in.

Arne wachtte ondertussen nog steeds om te kunnen beginnen aan zijn enkel. Met z’n vijven zaten we ongeduldig te wachten op de bank tot ze hem zouden afroepen. Na een tijdje was het zover. Arne had zijn naam nog niet helemaal gehoord, of stond al vol goede moed op het plein. Alweer hetzelfde liedje; in het begin iets minder goede resultaten, maar ook Arne wist een set binnen te halen in zijn enkel. Het werd zelfs even heel spannend toen hij een derde set moest spelen. Deze verliep op dit tornooi maar tot 5 punten. Op 4-4 hield iedereen (inclusief de mama) zijn adem in, maar helaas ging het vijfde en laatste punt naar de tegenstander. Maar met een brede glimlach verliet hij het veld en vond terecht dat hij goed gespeeld had!

Iedereen gedaan met spelen, tijd om naar huis te gaan. Bedankt aan alle spelertjes en ouders voor de aanwezigheid, het supporteren en zeker de fair play!!

Shana Tubbax

We waren vorige week door “de Roger” al verwittigd; er was de dag voordien een fuif maar men ging alles in het werk stellen om de zaal klaar te krijgen. Toen we aankwamen hing er alvast nog een geur van bier en waren de organisatoren nog volop bezig met het verwijderen van de matten op de vloer. Drop Merchtem deed alles wat mogelijk was en een kwartier na het normale aanvangsuur konden we van start gaan. Men had er zelfs voor gezorgd dat de cafetaria, die anders sloot in de namiddag, open was. Bedankt, Drop Merchtem!

Wij moesten onze eerste ontmoeting tegen Tervuren spelen. Wat mij betreft absoluut één van de ploegen die als uithangbord voor de Vet-Cup mag gebruikt worden: amusement, sportief en steeds wat lekkers mee! Spijtig genoeg schoof Joske nog tijdens de opwarming over een natte plek uit met een driedubbele salto tot gevolg. De Vet-Cup zat erop voor haar. Uiteindelijk wonnen we met 6-0 dankzij overwinningen van Ann/Annemie, Bolleke/Hans, Bolleke/Agnes, Dirk/Annemie, Hans/Ann en Dirk/Agnes maar dit geeft misschien niet helemaal correct de verhoudingen weer; Tervuren speelde bijwijlen heel goed mee. 6-0 betekent ook trakteren voor de ploegkapitein maar dit nam ik er met genoegen bij!

W&L had ondertussen met 5-1 gewonnen van Kampenhout 1 zodat ze één punt voor ons bleven. Na deze wedstrijd kon ik naar boven om naar de Ronde van Vlaanderen te kijken maar toen ik hoorde dat Cancellara was gevallen was de leute er voor mij af.

Tweede ontmoeting van de dag ging tegen de B52′s uit Steenokkerzeel. Opnieuw werd het 6-0 deze keer met Bolleke/Hans, Ann/Annemie, Hans/Agnes, Dirk/Ann, Bolleke/Annemie, Dirk/Agnes. Jawel, opnieuw trakteren dus

De Marcoentjes hadden ondertussen gedaan waar wij een beetje op gehoopt hadden, een punt pakken tegen W&L. Hierdoor komen we samen op de eerste plaats maar hebben wij één ontmoeting meer gewonnen. Met nog één ontmoeting te gaan, op zondag 29 april in Scherpenheuvel, hebben we ons lot in eigen hand. Natuurlijk gaat het bij ons ook vooral om het plezier maar als je daar nu staat…

En jawel, zoals de traditie het vraagt, werd er in de druk bezette cafetaria verbroederd en verzusterd met het nodige (geestrijke) vocht. Opnieuw een geslaagde Vet-Cup onmoeting met dank aan de mensen van Drop Merchtem!!!

Volgens Van Dale is een recreant dus een niet-wedstrijdsporter. Van zodra iemand aan een wedstrijd begint, is hij geen recreant meer.

Waarom deze inleiding? Ook binnen de club hebben we de discussie gevoerd wie er al dan niet aan het tornooi zou mogen deelnemen en uiteindelijk werd er besloten om ook D- en C2-spelers toe te laten (in sommige provincies worden zelfs hogere klassementen toegelaten). Er kon worden ingeschreven bij de beginners of de gevorderden. Binnen De Voskes hadden wij er uiteindelijk voor gekozen om een D-speler met een C2-speler samen te zetten en dit is uiteindelijk een goede keuze gebleken alleen hebben we niets gewonnen…

En laat dit nu net misschien voor velen het allerbelangrijkste zijn van een recreantenontmoeting: spelen om te winnen maar het is vooral de kameraadschappelijke sfeer die primeert. In plaats van zich blind te staren op klassementen zou men misschien beter het begrip “recreant” eens herbekijken. Ik zie recreanten die probleemloos in de C2/C1 zouden mee kunnen en ik zie competitieploegen die geen wedstrijd zouden winnen op een recreantentornooi…

Mijn eigen definitie is dan ook: iemand die zich op een kameraadschappelijke sfeer met anderen wil meten en hierbij geen klassementsambities heeft. Maar genoeg hierover, er was ook nog het tornooi.

Op zaterdagavond kwam ik na het toneel van Annelies tegen 23.00 uur naar de sporthal om vast te stellen dat alles bijna al in orde was. Bolleke, Annemie, Hans, Ann, Jo B., Vicky, Jo F., Kristof, Dirk VH, Rony hadden de 7 velden reeds tiptop in orde gebracht. Restte nog alleen de geluidsinstallatie. Na wat zoeken was ook dit snel in orde.

Zondagochtend was ik al om 8.30 uur ter plaatse en was niet de eerste. Er waren er al die om 8.45 uur aan de slag moesten! Na het betalen van het inschrijvingsgeld kreeg iedereen de traditionele zak witloof. Weinigen die hiertegen protesteerden…

We begonnen met de heren dubbels. Bij de heren beginners hadden we één Voskeskoppel, nl. de gebroeders Sterckx. Ze eindigden tweede in hun poule en plaatsten zich zo voor de halve finale. Deze wisten ze te winnen maar in de finale moesten ze de duimen leggen tegen Stef Mallaerts/Arvid Van Eylen die hen ook al in de groepsfase hadden verslagen.

Bij de dames beginners hadden we ook één Voskes-koppel, nl. Kristel Janssens en Ilona Lauwers. In een poule van vier wisten ze al hun drie wedstrijden te winnen. Proficiat, dames!

Vijf Voskes-koppels bij de heren gevorderden: Jo Blockx/Hans Van Aerschot, Rudy Engels/Kristof Vanhemelen, Jo Franssen/Dirk Van Hemelrijck, Rudi Galand/Ivan Raeymaekers en tot slot Rony Meynaerts/Max Van Hemelrijck (jawel!). Jo B. en Hans wonnen al hun poulewedstrijden, iets wat Jo en Dirk hen nadeden. Rudi en Ivan wonnen twee van hun vier wedstrijden, Kristof en ikzelf één van de drie en Max en Rony haalden nul op drie maar hadden het meeste plezier… Jo F. en Dirk verloren vervolgens hun kwartfinale. Hans en Jo B., vrijgesteld in de kwartfinale, verloren vervolgens de halve finale van de latere winnaars Richard Swidzinski/Ronny Vandendries in drie sets. Te onthouden hier: de vele spannende wedstrijden en de goede sfeer!

Spijtig genoeg geen Voskes-dames bij de dames gevorderden dat gewonnen werd door Patsy Meulemans/Ilse Van Neck.

De zon was ondertussen al goed van de partij en zij die in de namiddag ook nog gemengd dubbel speelden zochten het terras op. Voor sommigen mocht het hierbij blijven…

Eén Voskes-koppel bij de gemengd beginners: Ivan Raeymaekers en Ilona Lauwers. In de poulefase wonne ze twee van hun drie wedstrijden en gingen door naar de halve finale. Spijtig genoeg geen winst…

Drie Voskes-koppels bij de gemengd gevorderden: Ann Daenen/Jo Blockx, Janssens Kristel/Rudy Engels en Vicky Raeymakers/Hans Van Aerschot. Vicky en Hans wisten twee van hun drie wedstrijden te winnen en gingen door naar de kwartfinale, Ann en Jo B. wonnen één wedstrijd van de twee (derde set 28-26!!!) en gingen ook door. Kristel en ikzelf wonnen onze drie poulewedstrijden en gingen ook door. In de kwartfinale konden enkel Kristel en ikzelf onze wedstrijd winnen en dit tegen mijn ex-ploeggenoten Pascal Vermeulen/Reile Ramaekers. De halve finale ging tegen het sterke koppel Philippe Geerts/Ilse Van Neck. Ik denk dat we 11-9 voor stonden in de eerste set toen het noodlot toesloeg: plots zakte ik door mijn been. Ik vreesde eerste voor een afgescheurde achillespees maar dit is het uiteindelijk niet geworden. Na een echo is gebleken dat er een partiële scheur is. Rusten en kine dus. Hiermee kwam dan ook een eind aan een zeer goed tornooi en wie weet… Uiteindelijk ging de overwinning hier naar Jurgen Desamblanx/Katrien Breem, een koppel dat nog een tijdje bij ons komen spelen is.

Het was ondertussen tegen zeven aan en na het opruimen was er nog even tijd voor een lekkere pint en anders.

Wat mij betreft een zeer geslaagd tornooi! Volgend jaar nog meer Voskes aanwezig!

Alle uitslagen zijn hier terug te vinden. Voor wat foto’s van De Voskes kunnen jullie op onze fotopagina terecht.

Yente Van Aerschot aka “Het Protterke” aka “De Zweetloze” aka “De Douchechick” aka “Het K*tkind” wordt vanaf 28/03 B2 en vervoegt hiermee Dirk, Robin en Shana.

Maarten Goossens aka “The Hammer” wordt vanaf 28/03 C1 en vervoegt hiermee Annelies, Annemie, Jordy, Hanne, Kenny en Sybren.

Wie wordt de volgende?

Alle informatie is terug te vinden op badmintonvlaanderen.toernooi.nl

Wij wensen iedereen een sportief en succesvol tornooi toe!

P.S.: gelieve er rekening mee te houden dat we in de nacht van zaterdag op zondag overschakelen naar het zomeruur. Om 2 uur zetten we klok een uurtje vooruit, dus 2 uur wordt dan 3 uur.