Zondag 29 april 2012 is een dag die ongetwijfeld in het gulden boek van De Voskes mag worden bij geschreven.

Een dag die alles had: mooi weer, competitiviteit, zenuwen (…), ontlading, vreugde maar vooral… heel veel vriendschap. Het kan allemaal wat melig klinken maar het zijn soms de kleine dingen die je nog het meest apprecieert.

Wat stond er op het spel? Op zich niets speciaals; het was gewoon de laatste speeldag van de Vet-Cup. Voor wie het nog niet moest weten, dit is een vriendschappelijke (heel belangrijk!) competitie voor veteranen die o.a. Bolleke en ikzelf hebben opgestart.

Persoonlijk vond ik dit jaar een van de betere zoniet het beste. Heel leuke ploegen, toffe sfeer, clubs die er alles aan deden om een zaal vast te krijgen, … kortom petje af en een heel grote dank u aan alle deelnemers!

Maar er “moet” natuurlijk ook een winnaar zijn en op de laatste speeldag kwamen hiervoor nog drie ploegen in aanmerking: De Voskes, W&L en Blauwput. Onze ploeg bestond uit Ann Daenen, Anne Aerts, Dirk Van Hemelrijck, Hans Van Aerschot en Johan Sijmens. Agnes Robeyns die normaal ook steeds speelt, kon er spijtig genoeg niet bij zijn wegens communieverplichtingen en ikzelf was voor de verandering nog eens gekwetst.

Een ding hadden we alvast voor op de concurrentie: supporters! Waren aanwezig: de heilige drievuldigheid (Leen, Shana, Yente), Maarten en pa Marc, Kenny, Jordy en Vicky. Bedankt hiervoor!!! Continue reading →

En vel 2 van Max kan naar de prullenmand…

Gisteren, zaterdag 21 april 2012 in de sporthal van de KH Leuven. Zoals steeds goed op tijd: ik. Reden: de tweede herenploeg kon kampioen spelen bij eerste achtervolger KiLL Leuven. To-do: 1 wedstrijd winnen…

Iets na tweeën zie ik Bolleke, Rudi, Jo en… Sybren binnen komen. Vaste vierde man, Albert, moet het wel heel erg zitten hebben want heeft spijtig genoeg moeten afmelden.

Na de eerste dubbel van Bolleke en Sybren moet de buit al binnen zijn maar helaas, driewerf helaas, verliezen ze en wordt het nog even bibberen.

Dit is blijkbaar het sein om wakker te worden want de volgende drie wedstrijden worden wel gewonnen en dus is de titel al een feit. Nog voor de enkelwedstrijden aanvangen slaat een onverlaat er toch al in om de champagnekurk te laten knallen wat voor het nodige concentratieverlies zorgt. Enkel Bolleke weet zijn enkel te winnen wat uiteindelijk een 4-4 eindstand oplevert. Feestjeu!!!

Vandaag, zondag dan kan de kers op de taart worden gezet tegen Tots Keerbergen en jawel, mede dankzij een grote schare supporters wordt in stijl met een overwinning afgesloten. Tijdens de finale van Luik-Bastenaken-Luik speelde Bolleke de longen uit zijn lijf om toch nog zijn wedstrijd te winnen; châpeau!!!

Hierna was het dus nog maar eens tijd voor een ordinaire fles champagne…

Maakten deel uit van de kampioensformatie: Bolleke, Jo, Rudi, Albert en invallers Maarten, Esli, Sybren en Pikke…

Max mag alvast één vel weggooien want onze eerste herenploeg is er tegen de rechtstreekse concurrent, Everbergse, in geslaagd om de titel veilig te stellen.

De supporters, talrijk aanwezig, hadden ervoor gekozen om in afzondering te gaan en samen spaghetti te eten. Kenny wou eerst niet omdat hij dan weer “dempig” zou zijn en daar hij zijn wederoptreden ging maken… Was het echter toeval dat hij zijn “bokes” was vergeten?

De eerste dubbels werden gespeeld door Dirk/Marc en Robin/Maarten. De jonge veulens hadden blijkbaar minder stress dan de oude rotten want ze wonnen vrij gemakkelijk in twee sets. Marc en Dirk stonden 20-16 achter in de derde maar knokten zich onder luid sossissengeklop terug tot 20-19. Een foute flick bracht de tussenstand echter op 1-1…

Robin en Kenny verloren dan in drie sets hun dubbel maar gelukkig konden Marc en Maarten de stand terug gelijk trekken; 2-2.

Toen Dirk de eerste set verloor van zijn enkel zag het er even benauwd uit maar Robin had ondertussen al gewonnen dus hadden de Voskes nog één wedstrijd nodig. Maarten besloot dan maar om voor Dirk zijn wedstrijd winnend af te sluiten. De titel was dus nu een feit!

Dirk won nog in drie sets en ook Kenny won zijn enkel (een beetje flauw want hierdoor blijft hij waarschijnlijk C1…).

6-2 winst en dus 14 op 14 in de rangschikking. We kunnen gerust spreken van een terechte titel!

En zoals het hoort was het hierna bubbeltijd!!!

Hierbij de kampioenenfoto. Staan er niet op: Jordy Willems en Marc Holemans.

1 april, een dag waarop je tot voorheen steevast gefopt werd. Niets van dit tenzij het feit dat Bolleke op de dag van de Ronde van Vlaanderen een dubbele ontmoeting van de Vet-Cup in Merchtem had gepland.

We waren vorige week door “de Roger” al verwittigd; er was de dag voordien een fuif maar men ging alles in het werk stellen om de zaal klaar te krijgen. Toen we aankwamen hing er alvast nog een geur van bier en waren de organisatoren nog volop bezig met het verwijderen van de matten op de vloer. Drop Merchtem deed alles wat mogelijk was en een kwartier na het normale aanvangsuur konden we van start gaan. Men had er zelfs voor gezorgd dat de cafetaria, die anders sloot in de namiddag, open was. Bedankt, Drop Merchtem!

Wij moesten onze eerste ontmoeting tegen Tervuren spelen. Wat mij betreft absoluut één van de ploegen die als uithangbord voor de Vet-Cup mag gebruikt worden: amusement, sportief en steeds wat lekkers mee! Spijtig genoeg schoof Joske nog tijdens de opwarming over een natte plek uit met een driedubbele salto tot gevolg. De Vet-Cup zat erop voor haar. Uiteindelijk wonnen we met 6-0 dankzij overwinningen van Ann/Annemie, Bolleke/Hans, Bolleke/Agnes, Dirk/Annemie, Hans/Ann en Dirk/Agnes maar dit geeft misschien niet helemaal correct de verhoudingen weer; Tervuren speelde bijwijlen heel goed mee. 6-0 betekent ook trakteren voor de ploegkapitein maar dit nam ik er met genoegen bij!

W&L had ondertussen met 5-1 gewonnen van Kampenhout 1 zodat ze één punt voor ons bleven. Na deze wedstrijd kon ik naar boven om naar de Ronde van Vlaanderen te kijken maar toen ik hoorde dat Cancellara was gevallen was de leute er voor mij af.

Tweede ontmoeting van de dag ging tegen de B52′s uit Steenokkerzeel. Opnieuw werd het 6-0 deze keer met Bolleke/Hans, Ann/Annemie, Hans/Agnes, Dirk/Ann, Bolleke/Annemie, Dirk/Agnes. Jawel, opnieuw trakteren dus

De Marcoentjes hadden ondertussen gedaan waar wij een beetje op gehoopt hadden, een punt pakken tegen W&L. Hierdoor komen we samen op de eerste plaats maar hebben wij één ontmoeting meer gewonnen. Met nog één ontmoeting te gaan, op zondag 29 april in Scherpenheuvel, hebben we ons lot in eigen hand. Natuurlijk gaat het bij ons ook vooral om het plezier maar als je daar nu staat…

En jawel, zoals de traditie het vraagt, werd er in de druk bezette cafetaria verbroederd en verzusterd met het nodige (geestrijke) vocht. Opnieuw een geslaagde Vet-Cup onmoeting met dank aan de mensen van Drop Merchtem!!!

Voor aanvang van de derde speeldag van de Vet Cup stonden De Voskes op de eerste plaats, op één punt gevolgd door de Veltem Vets (W&L) en op twee punten door De Marcoentjes.

De derde speeldag in de sporthal van Tervuren zou wel eens beslissend kunnen zijn want wij moesten tegen W&L én De Marcoentjes. Dé vraag waar we mee zaten was met welke ploeg W&L zou komen. Kwamen ze met hun vaste ploeg of werd er versterking opgetrommeld? Toen ik in Tervuren aankwam en naast mij de auto van… Greet Louw opdook, zonk de moed me wat in de schoenen. Ze hadden dus voor versterking gezorgd…

Bon we moesten er dus voor vechten. Spijtig genoeg waren er twee velden waar je zo goed als niets zag door de felle lichtinval en net daar had Bolleke ons geposteerd… Bolleke en Hans gaven echter het goede voorbeeld en wonnen in twee sets van Pascal Vermeulen en Philippe Geerts. Onze dames, Ann en Annemie hadden na heel goed spel vlot de eerste set gewonnen. Het zag er dus goed uit! In de tweede set stokte de motor echter en sleepten Greet Louw en Anne De Keyser een derde set uit de brand. De derde set was een echte nagelbijter met voortdurend een kleine voorsprong voor de W&L-dames maar Ann en Annemie gaven niet af en kwamen zelfs op 20-20! Spijtig genoeg lukte het net niet en werd er met 22-20 verloren…

1-1 dus met zware gemengd dubbels voor de boeg. Door “ambetante” ploegopstellingen moesten de eerste en vierde gemengd dubbel eerst gespeeld worden. Hans en Ann moesten de wet van de sterkste ondergaan tegen Philippe en Greet maar Dirk en Agnes zorgden ondertussen toch voor een kleine verrassing door de eerste set te winnen van Pascal en Ann. Spijtig genoeg moesten zij in drie sets het onderspit delven zodat de stand op 1-3 werd gebracht.

Ik moest vervolgens tweemaal na mekaar aan de bak, eerst met Annemie en dan met Agnes. Tegen Pascal en Greet zag ik ze letterlijk vliegen. Elke shuttle naar omhoog was een blinde vlek voor mij. Het liep dan ook voor geen kanten en dus kwam W&L op een 1-4 voorsprong. Er werd inwendig heel wat afgevloekt…

De laatste gemengd dubbel van Agnes en mezelf tegen Philippe en Anne werd nog in die sets gewonnen maar eigenlijk deed het er niet meer toe.

Ondertussen waren onze dames zelfs al aan de volgende ontmoeting tegen De Marcoentjes begonnen. Ik moest nog even bekomen van de inspanning… Annemie en Ann wonnen redelijk vlot en dan kon ik met Hans beginnen. We schoten letterlijk uit de startblokken maar konden het tempo niet blijven aanhouden. Toch wonnen we in twee sets. Normaal moest ik dan mixen met Ann maar de ploegmakkers vonden het beter dat ik nu wat rustte (wegens fel roodgehalte…). Hans en Annemie wonnen in twee sets en Dirk en Agnes verloren hun wedstrijd. Ann en ik wonnen vervolgens vrij eenvoudig de onze en Dirk en Agnes verloren na goed spel in drie sets. Einduitslag dus nog maar eens 4-2 voor De Voskes.

We staan nu tweede in de stand op 1 punt van W&L en moeten dus hopen dat zij één wedstrijd verliezen. ECHTER: laat ons niet het uitgangspunt van de Vet-Cup uit het oog verliezen, nl. plezier maken!